[ سوره الفجر ‹ 89 › : آيات 15 تا 20 ] فَأَمَّا الإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاه رَبُّه فَأَكْرَمَه وَنَعَّمَه فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ‹ 15 › وَأَمَّا إِذا مَا ابْتَلاه فَقَدَرَ عَلَيْه رِزْقَه فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ ‹ 16 › كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ‹ 17 › وَلا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ‹ 18 › وَتَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا ‹ 19 › وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا ‹ 20 › ترجمه : 15 - اما انسان هنگامى كه خداوند او را براى آزمايش اكرام مىكند و نعمت مىبخشد ( مغرور مىشود و ) مىگويد : پروردگارم مرا گرامى داشته ! . 16 - و اما هنگامى كه براى امتحان روزى را بر او تنگ بگيرد مايوس مىشود و مىگويد پروردگارم مرا خوار كرده ! 17 - چنان نيست كه شما خيال مىكنيد ، بلكه شما يتيمان را گرامى نمىداريد . 18 - و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمىكنيد .